Mostrar mensagens com a etiqueta Dor. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Dor. Mostrar todas as mensagens

domingo, janeiro 18, 2015

Confutatis

Confutatis maledictis,
Flammis acribus addictis:
Voca me cum benedictis.

Oro supplex et acclinis,
Cor contritum quasi cinis:
Gere curam mei finis.
  
Confutatis, Requiem em Ré menor (K. 626), Wolfgang Amadeus Mozart 

sexta-feira, junho 21, 2013

Catarina, Hugo, there is a light somewhere

your life is your life
don’t let it be clubbed into dank submission.
be on the watch.
there are ways out.
there is a light somewhere.
it may not be much light but
it beats the darkness.
be on the watch.
the gods will offer you chances.
know them.
take them.
you can’t beat death but
you can beat death in life, sometimes.
and the more often you learn to do it,
the more light there will be.
your life is your life.
know it while you have it.
you are marvelous
the gods wait to delight
in you.
The Laughing Heart, Charles Bukowski (Henry Charles Bukowski Jr, ou Heinrich Karl Bukowski)

quinta-feira, dezembro 27, 2012

Ilhas Felizes

Só três ou quatro vezes na minha juventude tive uma vizão das Ilhas Felizes antes de se terem perdido em nevoeiros, depressões, frentes frias, maus ventos e marés adversas... Confundi-as com a idade adulta. Partindo do princípio de que eram uma parte fixa da viagem da minha vida, esqueci-me de tomar nota da sua latitude, longitude, via de aproximação. Que estupidez! O que eu não daria agora por um mapa imutável do êxtase eterno?
Timothy Langland Cavendish, A Terrível Provação de Timothy Cavendish, O Atlas das Nuvens, David (Stephen) Michel, escritor

quinta-feira, dezembro 13, 2012

Están llegando los frios.


Veinte años de estar juntos
esta tarde se han cumplido.
Para ti... flores... perfumes,
para mi... algunos libros.

No te he dicho grandes cosas
porque... porque no me habrían salido,
ya sabes... cosas de viejos...
requemor de no haber sido.

Hace tiempo que intentamos
abonar nuestro destino.
Tu... tu bajabas la persiana
Yo... yo apuraba mi ultimo vino.

Hoy, en esta noche fría,
casi... como ignorando el sabor
del la soledad compartida,
quise hacerte una canción
para cantar... despacito,
como se duerme a los niños.
Y... y ya ves, solo... palabras
sobre notas me han salido
que al igual que tu y que yo
ni se importan ... ni se estorban
se soportan amistosas,
mas... mas no son... no son una canción.

Que helada que está esta casa...
Será... será que esta cerca el rio...
o... o es que entramos en invierno
y están llegando... están llegando
los frios.
Patxi Andión (Francisco Andión González), cantautor

quarta-feira, novembro 28, 2012

Al alba

Si te dijera, amor mío,
que temo a la madrugada,
no sé qué estrellas son éstas
que hieren como amenazas
ni sé qué sangra la luna
al filo de su guadaña.

Presiento que tras la noche
vendrá la noche más larga,
quiero que no me abandones,
amor mío, al alba,
al alba, al alba.

Los hijos que no tuvimos
se esconden en las cloacas,
comen las últimas flores,
parece que adivinaran
que el día que se avecina
viene con hambre atrasada.

Presiento que tras la noche
vendrá la noche más larga,
quiero que no me abandones,
amor mío, al alba,
al alba, al alba.

Miles de buitres callados
van extendiendo sus alas,
no te destroza, amor mío,
esta silenciosa danza,
maldito baile de muertos,
pólvora de la mañana.

Presiento que tras la noche
vendrá la noche más larga,
quiero que no me abandones,
amor mío, al alba,
al alba, al alba.


Al alba, Luis Eduardo Aute Gutiérrez, cantautor

terça-feira, outubro 23, 2012

O vento a rir

O vento passa a rir, torna a passar,
Em gargalhadas ásperas de demente;
E esta minh’alma trágica e doente
Não sabe se há-de rir, se há-de chorar!

Vento de voz tristonha, voz plangente,
Vento que ris de mim sempre a troçar,
Vento que ris do mundo e do amor,
A tua voz tortura toda a gente! ...

Vale-te mais chorar, meu pobre amigo!
Desabafa essa dor a sós comigo,
E não rias assim ! ... Ó vento, chora!

Que eu bem conheço, amigo, esse fadário
Do nosso peito ser como um Calvário,
e a gente andar a rir pla vida fora!! ...
Ao Vento, Florbela  Espanca (Flor Bela de Alma da Conceição Espanca), poetisa

segunda-feira, outubro 01, 2012

quinta-feira, julho 19, 2012

Voy a Dormir


Dientes de flores, cofia de rocío,
manos de hierbas, tú, nodriza fina,
tenme prestas las sábanas terrosas
y el edredón de musgos escardados.

Voy a dormir, nodriza mía, acuéstame.
Ponme una lámpara a la cabecera;
una constelación; la que te guste;
todas son buenas; bájala un poquito.

Déjame sola: oyes romper los brotes...
te acuna un pie celeste desde arriba
y un pájaro te traza unos compases

para que olvides... Gracias. Ah, un encargo:
si él llama nuevamente por teléfono
le dices que no insista, que he salido... 
Voy a Dormir, Alfonsina Storni, poetisa

terça-feira, julho 17, 2012

¿Qué dolores viejos calló tu voz?

Por la blanda arena
Que lame el mar
Su pequeña huella
No vuelve más
Un sendero solo
De pena y silencio llegó
Hasta el agua profunda
Un sendero solo
De penas mudas llegó
Hasta la espuma.

Sabe Dios qué angustia
Te acompañó
Qué dolores viejos
Calló tu voz
Para recostarte
Arrullada en el canto
De las caracolas marinas
La canción que canta
En el fondo oscuro del mar
La caracola.

Te vas Alfonsina
Con tu soledad
¿Qué poemas nuevos
Fuiste a buscar?
Una voz antigua
De viento y de sal
Te requiebra el alma
Y la está llevando
Y te vas hacia allá
Como en sueños
Dormida, Alfonsina
Vestida de mar.


Cinco sirenitas
Te llevarán
Por caminos de algas
Y de coral
Y fosforescentes
Caballos marinos harán
Una ronda a tu lado
Y los habitantes.
Del agua van a jugar
Pronto a tu lado.

Bájame la lámpara
Un poco más
Déjame que duerma
Nodriza, en paz
Y si llama él
No le digas que estoy
Dile que Alfonsina no vuelve
Y si llama él
No le digas nunca que estoy
Di que me he ido.

Te vas Alfonsina
Con tu soledad
¿Qué poemas nuevos
Fuiste a buscar?
Una voz antigua
De viento y de sal
Te requiebra el alma
Y la está llevando
Y te vas hacia allá
Como en sueños
Dormida, Alfonsina
Vestida de mar.
Alfonsina y el mar, Mercedes Sosa, cantora

quarta-feira, julho 11, 2012

Minha mãe põe a mesa ao redor do coração!

As mulheres aspiram a casa para dentro dos pulmões
E muitas transformam-se em árvores cheias de ninhos - digo,
As mulheres - ainda que as casas apresentem os telhados inclinados
Ao peso dos pássaros que se abrigam.

É à janela dos filhos que as mulheres respiram
Sentadas nos degraus olhando para eles e muitas
Transformam-se em escadas

Muitas mulheres transformam-se em paisagens
Em árvores cheias de crianças trepando que se penduram
Nos ramos - no pescoço das mães - ainda que as árvores irradiem
Cheias de rebentos

As mulheres aspiram para dentro
E geram continuamente. Transformam-se em pomares.
Elas arrumam a casa
Elas põem a mesa
Ao redor do coração.
As mulheres aspiram a casa para dentro dos pulmões, Daniel Augusto da Cunha Faria, poeta

Saudades de minha irmã


Darbón, el médico de Platero, es grande como el buey pío, rojo como una sandía. Pesa once arrobas. Cuenta, según él, tres duros de edad.
Cuando habla, le faltan notas, cual a los pianos viejos; otras veces, en lugar de palabra, le sale un escape de aire. Y estas pifias llevan un acompañamiento de inclinaciones de cabeza, de manotadas ponderativas, de vacilaciones chochas, de quejumbres de garganta y salivas en el pañuelo, que no hay más que pedir. Un amable concierto para antes de la cena.
No le queda muela ni diente, y casi sólo come migajón de pan, que ablanda primero en la mano. Hace una bola y ¡a la boca roja! Allí la tiene revolviéndola, una hora. Luego, otra bola, y otra. Masca con las encías, y la barba le llega, entonces, a la aguileña nariz.
Digo que es grande como el buey pío. En la puerta del banco, tapa la casa. Pero se enternece, igual que un niño, con Platero. Y si ve una flor o un pajarillo, se ríe de pronto, abriendo toda su boca, con una gran risa sostenida, cuya velocidad y duración él no puede regular, y que acaba siempre en llanto. Luego, ya sereno, mira largamente del lado del cementerio viejo:
—Mi niña, pobrecita niña...

Darbón, Platero y yo, Juan Ramón Jiménez, escritor, poeta 

em memória de minha irmã Marta, no Céu há 33 anos

terça-feira, julho 03, 2012

Ah meu amor


Apelo, Vinicius de Moraes e Toquinho (Antonio Pecci Filho), músicos

A dor que agora sentes, só se esquece no perdão


Ah, meu amor não vás embora
Vê a vida como chora, vê que triste esta canção
Não, eu te peço, não te ausentes
Pois a dor que agora sentes, só se esquece no perdão
Ah, minha amada me perdoa
Pois embora ainda te doa a tristeza que causei
Eu te suplico não destruas tantas coisas que são tuas
Por um mal que eu já paguei
Ah, minha amada, se soubesses
Da tristeza que há nas preces
Que a chorar te faço eu
Se tu soubesses num momento todo arrependimento
Como tudo entristeceu
Se tu soubesses como é triste
Perceber que tu partiste
Sem sequer dizer adeus
Ah, meu amor tu voltarias
E de novo cairias
A chorar nos braços meus
Apelo, Vinicius de Moraes, poeta

domingo, novembro 27, 2011

Que a minha alma tem

Vaga, no azul amplo solta,
Vai uma nuvem errando.
O meu passado não volta.
Não é o que estou chorando.
O que choro é diferente.
Entra mais na alma da alma.
Mas como, no céu sem gente,
A nuvem flutua calma.

E isto lembra uma tristeza
E a lembrança é que entristece,
Dou à saudade a riqueza
De emoção que a hora tece.

Mas, em verdade, o que chora
Na minha amarga ansiedade
Mais alto que a nuvem mora,
Está para além da saudade.

Não sei o que é nem consinto
À alma que o saiba bem.
Visto da dor com que minto
Dor que a minha alma tem.
Vaga, no Azul Amplo Solta, Fernando António Nogueira Pessoa, poeta

sexta-feira, setembro 30, 2011

Não sei o que tenho!

A Noite vem poisando devagar
Sobre a Terra, que inunda de amargura...
E nem sequer a bênção do luar
A quis tornar divinamente pura...

Ninguém vem atrás dela a acompanhar
A sua dor que é cheia de tortura...
E eu oiço a Noite imensa soluçar!
E eu oiço soluçar a Noite escura!

Por que és assim tão escura, assim tão triste?!
É que, talvez, ó Noite, em ti existe
Uma Saudade igual à que eu contenho!

Saudade que eu sei donde me vem...
Talvez de ti, ó Noite!... Ou de ninguém!...
Que eu nunca sei quem sou, nem o que tenho!!
Noite de Saudade, Florbela Espanca (Flor Bela Lobo), poetisa

segunda-feira, dezembro 13, 2010

Abismo

Chama-me! Vence-me a vontade.
Sei o mal que me faz.
Comprometo a felicidade
Se não volto atrás.

Preciso de força tenaz.
Quero nova realidade.
Abismo, Urraca da Alma, poetisa

quarta-feira, maio 26, 2010

O amor era a dor

Poderia a realização alguma vez ser sentida tão profundamente como a perda? Com um olhar romântico, ela chegou à conclusão de que o amor devia, decerto, residir no hiato entre o desejo e a realização, na carência e não na satisfação. O amor era a dor, a expectativa, o afastamento, tudo o que o rodeava, menos a própria emoção.
A Herança do Vazio, Kiran Desai, escritora